را كه از « خَيْبَر » « 1 » ايشان كَنْده است و چندين ذِراع « 2 » دور انداخته است ، چهل نفر نمىتوانستند بلندش كنند . در شمشيرزنى ، شمشيرهاى او اين طور بوده است كه با يك ضربه از اين طرف كه مىزده دو نيم مىكرده است ، از اين طرف مىزده كه دو نيم مىكرده . در صورتى كه آنهايى كه اين ضربه را مىخوردند « خُودِ » آهنى داشتند ، زره آهنى داشتند . و گاهى هم شايد ، دو تا زره به تنشان مىكردند . آدمى كه با نان و سركه زندگى مىكرده ، و بسيارى از روزها را روزه مىگرفته است ، و افطار را با چند لقمه نان و نمك و يا نان و سركه افطار مىكرده است ، جمع كرده است ما بين آن زهد و اين قوّت بازو ، و اين جمع بين دو تا امر متضاد است . آدمى كه جنگجوست ، به آن طور كه جنگجويان بزرگ را ، دلاوران بزرگ را ، به هزيمت وامىدارد . و مىفرمايد كه اگر تمام عرب يك طرف باشند ، به من هجوم كنند ، من پشت نمىكنم . « 3 » اين آدم در عطوفت آن طور است كه ، وقتى كه يك خلخال از پاى يك زن يهودى ربوده‌اند مىفرمايد كه مرگ براى انسان آسان است « 4 » - قريب به اين معنا - آدمى كه در عرفان و علم ماوراى طبيعت ، آن طور است كه نهج البلاغه حكايت مىكند از مقام عرفانش . در عين حال شمشير مىكشد ، و كفّار و اخلالگران را از دم شمشير مىگذراند . ما شيعهء يك همچو اعجوبهء معجزه‌آسا هستيم . من مىگويم اگر چنانچه پيغمبر اسلام - صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم - غير از اين يك موجود تربيت نكرده بود ، كافى بود برايش ؛ چنانچه پيغمبر اسلام مبعوث شده بود براى اينكه يك همچو موجودى را تحويل جامعه بدهد ، اين كافى بود . يك همچو موجودى كه هيچ سراغ ندارد كسى ، و بعدها هم سراغ ندارد كسى ، امروز روز نَصْب اوست به امامت امّت ، يك همچو موجودى امام امّت است ، البته كس ديگر به پاى او نخواهد

--> ( 1 ) - يكى از غزوات حضرت رسول اكرم ( ص ) با يهوديان . قلعه خيبر كه پناهگاه دشمنان اسلام بود ، سرانجام به دست حضرت على ( ع ) فتح شد ( 2 ) - زراع : واحد طول در قديم ( 3 ) - نهج البلاغه نامه ( 45 ) به عثمان بن حُنيف ( 4 ) - نهج البلاغه ، خطبه 27 .